Sinds september 2026 ontdek ik de wereld van het kantklossen. Met draad en klosjes probeer ik stap voor stap iets te creëren dat bij mij past. Ik vind het boeiend hoe losse draden met elkaar verweven raken en samen een geheel vormen. Misschien raakt dat ook aan hoe ik zelf naar het leven kijk, waarin vreugde, verdriet en alles daartussenin met elkaar verbonden zijn. Ik ben iedere dag op zoek naar de rode draad van het bestaan en de zingeving ervan. Met kantklossen krijg ik de kans om die zoektocht ook met mijn handen vorm te geven.

Beeldhouwen geeft me de kans om met mijn handen vorm te geven aan wat in mijn hoofd en gevoel leeft. Ik vind het boeiend om te ontdekken hoe uit een vormeloos materiaal stilaan iets nieuws ontstaat. Soms weet ik vooraf wat ik wil maken, soms laat ik me leiden door het materiaal en het moment. In mijn beelden probeer ik iets te tonen waarvoor ik niet altijd de juiste woorden vind. Het is een manier om mijn gedachten, gevoelens en kijk op de wereld tastbaar te maken.

Tekenen is de plek waar mijn ideeën en gedachten meestal voor het eerst vorm krijgen. Het is een manier om te onderzoeken wat me bezighoudt en om gevoelens en thema’s uit mijn leven en de samenleving op papier te zetten. Al sinds 1996 experimenteer ik met tekenen en ontdek ik steeds nieuwe manieren om mezelf uit te drukken. Soms begint het met een losse lijn of een eenvoudig beeld, waarna het stilaan groeit tot iets dat voor mij betekenis krijgt. Het is vaak het vertrekpunt van waaruit mijn andere artistieke ideeën ontstaan.

In mijn gemengde conceptuele werk combineer ik verschillende materialen, technieken en ideeën om uit te drukken wat me bezighoudt. Ik laat me niet graag beperken tot één vorm of werkwijze, maar experimenteer en zoek naar wat het beste bij een idee of gevoel past. Soms vertrek ik vanuit een tekening, soms vanuit een materiaal, een gedachte of een maatschappelijk thema. Door verschillende elementen samen te brengen, probeer ik nieuwe betekenissen te ontdekken en vorm te geven aan wat niet altijd gemakkelijk onder woorden te brengen is.

In mijn zelfportretten leg ik niet alleen vast hoe ik eruitzie, maar ook hoe ik doorheen de jaren verander. Van mijn tienerjaren tot vandaag vormen ze een soort tijdlijn van mijn leven. Mijn gezicht, mijn uitstraling en zelfs mijn haar vertellen elk hun eigen verhaal, van een volle haardos tot het stilaan kalend worden. Die veranderingen maken de tijd zichtbaar en tonen hoe ik ouder word. Tegelijk kijk ik met mijn zelfportretten ook naar wie ik ben, hoe ik mezelf zie en hoe mijn identiteit evolueert. Zo worden mijn zelfportretten niet alleen beelden van mezelf, maar ook sporen van de tijd die voorbijgaat.